https://blisdigital.com/nieuws/verslag-blis-mont-ventoux-challenge-2016 https://blisdigital.com/en/news/verslag-blis-mont-ventoux-challenge-2016
Nieuws01-06-2016Dirk Jan Los

Verslag BLiS Mont Ventoux challenge 2016

Nieuws

Op 26 mei zijn 12 goedgetrainde BLiS-sers gecombineerd met bevriende fietsliefhebbers afgereisd naar de Mont Ventoux in Zuid-Frankrijk. Hierbij het verslag van Dirk Jan Los, partner bij BLiS en fietsliefhebber.

26 mei 2016

De wekker is ingesteld op 4.20. Die krijgt echter geen kans zijn geluid te produceren. Ik lig al een half uur om me heen te staren en mag eindelijk opstaan. Laatste spullen bij elkaar sprokkelen, fiets op het dak en een boterham naar binnen werken. Om 5.00 staat Daniel op de stoep. Tassen overhevelen van de ene naar de andere auto, 2e fiets op het dak van de Hyundai ix35 en we rijden weg. Nog een fietsliefhebber vult ons gezelschap aan: Jan. Om 5.15 begint de lange reis: 1.100 km vanuit Barendrecht naar Bédoin in Zuid-Frankrijk.


12 Uur later komen we aan in het hotel. De reis is vermoeiend geweest, de locatie waar we aankomen prachtig. We checken in, gooien onze tassen in de kamer en bergen de fietsen op in de garage. We eten in het centrum van Bédoin een zalm of biefstuk. We gaan vroeg naar bed, de wekker stellen we weer vroeg in.

27 mei

Wederom word ik niet wakker van de wekker. Er blijkt een 1-jarig meisje in de kamer naast ons te liggen die nog niet kon wennen aan haar nieuwe omgeving. We staan op om 6.45 en verschijnen een half uur later aan het ontbijt. Er heerst een gespannen sfeer: hier hebben de meesten maanden voor getraind. Het ontbijt is buitengewoon goed: verse croissantjes, chocoladebroodjes en vooral: koffie! Om negen uur is iedereen in BLiS-shirts gehesen en maken we een eerste groepsfoto. De 21,5 km lange klim ligt voor ons.

De eerste 5 km van de klim zijn nog mild: 5-7%. Er wordt dan ook geen warming up gedaan. De eerste renners slaan – waarschijnlijk aangevoerd door de adrenaline – gelijk een gat. Bij het binnenrijden van het bos loopt de weg stijl naar boven. Liefst 9,5km stijgt de weg hier 9,5%. Ik loop de ‘ontsnapten’ snel weer in. Het is een zwaar stuk, maar de benen voelen het hele stuk goed aan. Ik begroet enkele automobilisten (vaak Nederlanders) en haal aardig wat mensen in. Net voor het einde van het bos word ik zelf ingehaald. Ik kan echter goed bij ze blijven en kom zo bij Chalet Reynard. Vanaf hier is het nog 6 km over de kale kop van de berg. Je ziet de top al vrij snel liggen en dat is niet prettig. Je denkt er al bijna te zijn, maar je bent er nog niet. Je voelt je nietig. Het eerste stuk gaat nog, maar het laatste stuk stijgt weer richting de 9-10%. Hier wordt het zwaar. Het laatste stuk zwalk ik naar boven. Na de laatste bocht voel ik voor het eerst de wind. Nog 100 meter tegen 13% in de wind. Staand op de pedalen rijd ik het laatste stukje. Marc staat er al. Fietsliefhebber Joost komt net iets later boven. Eén uur en 49 minuten. Een prima prestatie! 20 Minuten later staat de hele groep bovenaan. Vol trots poseren we voor het bekende bord ‘sommet Mont Ventoux’ op 1.911 meter.

Een blikje cola verder dalen we aan de achterkant van de berg af naar Malaucene. In 24 minuten ben ik weer beneden (gemiddelde snelheid 51 per uur, max 75). We eten een heerlijk bord spaghetti en overleggen met de – dan nog voltallige – groep wat we zullen doen: terug naar Bédoin of terug de berg op.

Negen renners besluiten weer terug te gaan. Het is echter het begin van de middag en de temperatuur raakt de 30 graden Celcius. Wind is er nauwelijks en sommige stukken raken de 12% stijgingspercentage. Het blijkt een uitputtingsslag. Wederom zwalkend bereik ik voor de 2e keer de top. Ditmaal in 2 uur en 5 minuten. Mijn geleverde vermogen is gedaald van 243 Watt in de eerste klim naar 211 Watt in deze tweede klim.

Uiteindelijk bereiken 6 renners de top. De anderen zijn alsnog gekeerd en teruggereden naar Bédoin via de vlakkere route om de berg heen.

Na even stilgestaan te hebben bij het monument voor Tom Simpson (Tom verloor het leven op Mont Ventoux in de Tour de France van 1967) rijden we de snelle afdaling terug naar Bédoin. In het hotel bleek Steven Kruijswijk helaas zijn roze leiderstrui in de Giro te hebben verloren. Er volgt een lekker bad en een goede maaltijd bij Pasta e Basta in het plaatsje. Om 22.30 vallen we moe in slaap.

28 mei

Na een stevige nachtrust (ik geloof niet dat ik kinderen gehoord heb) word ik net voor 7 uur wakker. Wederom een goed ontbijt en net voor negenen zitten we weer op de fiets. Even de stijve spieren en het getorpedeerde zitvlak laten wennen aan nog een dagje fietsen. Vandaag niet gelijk de Kale Berg op, maar eerst een toeristische route naar Sault door de Gorges de la Nesque.

Na enkele fotostops bereiken we Sault voor een bak koffie met appeltaart. Vanuit Sault gaat de route weer bergop richting de top van Mont Ventoux. Dit is de ‘makkelijke’ klim. Dat klopt voor het eerste stuk. Het laatste stuk is echter gelijk aan de klim vanuit Bédoin waar we een dag eerder mee begonnen. Ook hier zit het venijn weer in de staart: de laatste 2 kilometer gaan weer kruipend omhoog. Uiteindelijk bereik ik de top na 26 kilometer klimmen in 1 uur en 40 minuten.

Van hieruit gaat een deel van de groep weer terug naar Bédoin en een deel gaat door naar Malaucene. Ik behoor tot de laatste groep. Na de winderige afdaling eten we aan de voet van de klim een flink bord ravioli en besluiten we de fiets-2-daagse met een toeristische route naar Bédoin. De route was wederom heel mooi, maar de jus was bij de overgebleven renners uit de benen. Na 120 km komen we uitgeput terug in het hotel.

Een douche en een laatste wandeling naar het dorpje eten we uitgebreid pizza (op Robert’s aanraden voornamelijk Calzones). ’s Avonds kijken we op de binnenplaats de Champions League finale tussen Real en Atletico Madrid. Ik haal echter het einde niet en doe om 23.00 het licht uit.

29 Mei

De dag waar ik het meest tegenop gezien heb: de terugreis. Na 2 fantastisch mooie dagen komt de regen ’s ochtends met bakken uit de hemel. De 1.100 km’s doen we een half uur sneller dan heen. Het regent echter de helft van de tijd en in Luxemburg komen we nog even in de file terecht.

Thuis word ik weer warm welkom geheten door m’n gezin (inclusief Mont Ventoux-cake). Moe maar voldaan strepen we weer een item van onze bucket-list! De vier intensieve dagen zitten er weer op. De groep was fantastisch, het weer prachtig, de klim en omgeving geweldig.

Volgend jaar op naar de Stelvio!